چاپلوسی و تملق از دیگران برای اهداف نفسانی و تامین نیازهای خود، نوعی رفتار زشت است که آثار آن برای هر دو طرف باقی خواهد ماند، یعنی اینکه نباید تملق کرد و هم اینکه نباید در معرض چاپلوسی دیگران قرار بگیریم.

افراد وابسته به دنیا و کم توان برای رسیدن به اهداف کوچک خود، با زیادی گویی از افراد توانمند سعی بر جلب رضایت و نظر آنان را دارند که همین موضوع بعضی وقت ها با تخریب دیگران نیز روبروست.

بررسی تاریخ نشان داده، که چه بسیاری افرادی با تملق و زیاده گویی پست هایی را کسب کرده اند و مایه بدبختی جامعه و افراد تحت نظرخود شده اند که البته مدیران و پادشاهان سست عنصر و ضعیف از چنین رفتارهایی استقبال می کنند.

افراد دارای توانمندی های خاص مدیریتی و کسانی که خود را رد جایگاه های مختلف توانمند دیده اند و آخرت را فدای دنیا نکرده اند، فرصت سازی برای تملق و چاپلوسی دیگران فراهم نکرده و این گونه رفتار و تخریب دیگران برای آنان ارزشی ندارد.

چاپلوسی و تملق جای شایسته گزینی را می گیرد و در فرمایشات بزرگان دینی، ستایش واقعی تنها مخصوص ذات اقدس الهی است و نباید این جایگاه را تخریب کرد و اگرچه تعریف از دستاوردها و تلاش های آنانی که خدمت کرده اند برای رضای خداوند شایسته است اما چاپلوسی مقوله ای متفاوت با این امر است.

•  دریافت فایل تصویری با حجم ۱۵ مگابایت